Каникулла-ар!

Җитте кыска каникуллар, 
Тукталып торды укулар. 
Авылда табигать ямьле, 
Әби ризыклары тәмле. 

Җыйды әби оныкларын, 
Туганын да онытмады, 
Мәш киләләр, әй уйныйлар, 
Шаккатырырга уйлыйлар. 

Ә бабакай тәртип саклый, 
Тормыш кануннарын аклый. 
Армия серләрен яклый, 
Әби үзенекен хаклый. 

“Ашап бетер дип, көчләмә 
Тәлинкәгә салганнарын. 
Тавыкларга бер җим булыр, 
Ашатырбыз калганнарын. 

Оныклар ял итсен", – дия. 
Бабай күңеленә тия. 
“Ял итмәсләр, – ди, — бу айны, 
Белмәенчә, – ди, – Тукайны”. 

Өләште һәркемгә китап, 
“Шүрәлене син эзләп тап. 
Су анасы курка нигә? 
Нишләп килгән төнлә өйгә?” 

Тикшерә аңлау үзлеген, 
Күзәтә уку тизлеген. 
Рамазанга бирде каләм, 
“Яз әниеңә, – ди, – сәлам”. 

Кыз онык та ясый рәсем, 
“Рәсем ясый белү – кәсеп!” 
Әбигә чистартты кишер. 
“Тәмле итеп ризык пешер!” 

Һәркемгә дә эш табылды, 
Өйләрдә утлар  кабынды. 
Дәү әтидә телефоннар, 
Җиткәч кичке сәгать уннар. 

Халидә Фәйзрахманова