Өчебез дә исән әле
“Ватаным Татарстан” гәҗитеннән Нәсил Шәйхетдиновның “Арбалы хатыннар” дигән мәкаләсен укыгач, минем күңелдә дә балачак хатирәләре уянды. “Әни эштән кайткач, аш пешерер иде. Әйтергә генә ансат, он юк, бәрәңге юк, керосин юк, тоз юк, чәй юк, сабын юк, ә аш пешерергә кирәк. Җәй уртасында тирә-якта кычыткан, кузгалак бетте. Сыер, сарык, кәҗә аларны ашамый, без ашап бетердек...” – дип яза ул. Мин дә шул буын баласы.
