Тизрәк җый 112 номерын

Ярдәмгә кем ашыга безгә,
Әгәр кинәт бәла килсә?
Безнең отряд алга оча,
Коткарырга һәм бирешмәскә!
Вертолёт, көчлерәк гүелдә —
Урман көтә безне һәм йонлач дус,
Тизрәк җый «112» номерын,
Һәм сиңа булышырлар балалар!

Нәкъ менә шушы яңгыравык шигырьдән башланды безнең гадәти булмаган маҗарабыз.Без бүген бакчабызга аерым кунак чакырдык — чын МЧС хезмәткәре. Башта без әңгәмә үткәрдек. Балалар бер-берсен узып коткаручылар кемнәр, алар нинди сыйфатларга ия булырга тиеш, дип сөйләделәр һәм бертавыштан коткару хезмәтенең номерын — 112 не атадылар. Безнең кунак игътибар белән тыңлады һәм елмайды — хәтта кечкенәләр дә мондый мөһим әйберләрне белсә, күңелле.

Һәм кинәт — тревога сигналы! Безнең телефонга Матроскин мәчесеннән улкынландыргыч хәбәр килде: «Коткарыгыз-булышыгыз! Мин Шарик өчен гөмбәләр эзләп урманга киттем һәм бөтенләй адаштым! Тирә-якта чыршылар һәм ауган агачлар, өйгә ничек кайтырга — белмим!»
Безнең кыю тәрбияләнүчеләребез шунда ук карар кабул иттеләр: «Коткарырга кирәк!»
         Мондый хәлдә озак көтәргә ярамый. Балалар безнең коткаручы белән саубуллаштылар һәм… күзаллау вертолётына күчтеләр! Физкультура залы «моторлар шаулавы» белән тулды, балалар бер-берсенең иңнәреннән тотышты, һәм без бик югарыга “күтәрелдек”. Кош очкан биеклектән без җирән дусны эзләдек.
        Иң куелыкка төшкәч, балалар шунда ук эзләүләргә керештеләр. Физкультура залын бу мизгелдә танып булмый иде: эскәмияләр ауган агачларга әйләнде, түгәрәкләр — куаклыкка, ә йомшак модульләр — сазлык түңгәкләренә. Балалар “ауган агачлар” аша үттеләр, түңгәктән түңгәккә сикерделәр, ботак асларыннан шуыштылар һәм бик көчле итеп: «Матроскин! Матроскин!» — дип кычкырдылар.
        МЧС хезмәткәре читтә утырып, кызыксыну һәм хуплау белән бу кыю эзләү операциясен күзәтте.Һәм менә, урманның иң почмагында, балалар курыккан Матроскинны таптылар. Шатлыкның чиге юк иде! Ләкин кире кайтыр алдыннан без «Коткару чемоданчыгы» уенын үткәрергә булдык.
Урман аланында төрле-төрле әйберләр җәелде: уенчыклар, тәм-том, файдасыз вак-төякләр һәм чын коткаручы ктрәк-яраклары — фонарик, сызгырткыч, компас, бинт һәм су. Балаларга чемоданчыкка урманда бәла булганда чыннан да кирәк булырлык әйберләрне генә тупларга кирәк иде. Безнең кунак хәйлә белән сачок яки уенчык курчакны алырга тәкъдим итте, ләкин балалар тозакка эләкмәделәр! Чемоданчык «бик яхшы» итеп тупланды, ә коткаручы яшь геройларның тапкырлыгына кул чапты.

Коткарылган Матроскинны вертолётка утырткач, без балалар бакчасына юл алдык. Моторлар тавышы басылгач, без янә төркемгә кайткач, безне дәреснең мөһим өлеше көтә иде.
МЧС хезмәткәре белән бергә без түгәрәккә утырдык һәм төрле  куркынычлы хәлләр сурәтләнгән рәсемнәр карадык: әгәр кинәт янгын чыкса, нишләргә? танымаган кешеләр белән ничек үз-үзеңне тотарга? Ни өчен балконда уйнарга ярамый? Балалар бер-берсен узып дөрес җаваплар бирделәр, ә безнең кунак горурлык белән: «Әфәрин!» — дип раслады, чын коткаручы һәрнәрсәгә әзер булырга тиеш бит.

Иң дулкынландыргыч мизгел финал булды. МЧС хезмәткәре җылы сүзләр җиткерде. Ул балаларны кыюлык, яхшы физик әзерлек һәм командада эшли белүләре өчен мактады, аннары сон һәркайсына шәхсән «Яшь коткаручы» медален тапшырды.

Бу шөгыль,безнең тәрбияләнүчеләр — зур һәм батыр йөрәкле кечкенә геройлар икәнен күрсәтте. Очу күзаллау гына булса да, без бу көнне алган батырлык һәм үзара ярдәм сабаклары — иң-иң чыны!

Тәрбиячеләр: Уваева Алёна, Шәйхетдинова Фәридә.